Het meisje dat zichtbaar was
Het meisje dat zichtbaar was dutch stories
  12
  •  
  0
  •   1 comment
Share

frandevos
frandevosCommunity member
Autoplay OFF  •  a year ago
“Elfenboodschapper Lothlegrael, fluistert de raaf zijn geheime boodschap toe.”  Ellen struikelt over een schooltas en gaat plat op de buik. Sophie lacht “jij had de schooltas niet gezien, de schooltas had jou wel gezien, jij bent in fout!” De kliek rond Sophie giechelt.

Het meisje dat zichtbaar was

“Elfenboodschapper Lothlegrael, fluistert de raaf zijn geheime boodschap toe.” 

Ellen struikelt over een schooltas en gaat plat op de buik. Sophie lacht “jij had de schooltas niet gezien, de schooltas had jou wel gezien, jij bent in fout!” De kliek rond Sophie giechelt.

Ellen staat op, controleert haar boek, trekt haar kleren recht, stapt het hoekje om en gaat op een bankje verder lezen.

Sophie rolt haar ogen “ja, verstop je achter de hoek.” 

Iedereen ziet Ellen zitten. Alles tussen haar en de meisjes wordt transparant. Ellen leest onverstoord verder. Haar wereld draait nu rond elfen en raven.

Sophie is één van de weinige meisjes die tijdens vakanties wordt opgehaald door haar vader.  De ouders van Ellen zijn dood. Overhoop gereden door een vrachtwagen.

Ellen was nog piepklein, en weet niet meer hoe ze er uit zagen. Ze weet wel nog hoe het voelde als haar moeder door haar haren streelde, of haar vader paardje reed met haar.

Ze heeft geen enkele foto van haar ouders. Het enige dat ze heeft van haar moeder is het gouden hangertje dat ze draagt.

Als Sophie bij haar vader is geweest hangt iedereen aan haar lippen, vertelt ze over dure hotels, chique winkels en showt ze nieuwe kleren.

Ze wil model worden, net zoals haar overleden moeder, want dan mag je elke dag mooie kleren aan in plaats van steeds datzelfde school uniform.

De enige twee meisjes die niet reikhalzend uitkijken naar alle verhalen van Sophie zijn Ellen en Cindy.

Cindy heeft haar moeder nog, die komt haar elk weekend halen, maar Cindy krijgt nooit nieuwe kleren. Haar moeder werkt als poetsvrouw en woont in een klein kamertje.

Cindy werd hier als baby heen gebracht omdat haar mama geen geld had om voor haar te zorgen.

De bel gaat. Iedereen staat in de rij, behalve Ellen. Plots trekt iemand haar boek weg. Ze schrikt. Het is de sportleerkracht, juf Anja. “Jij mag eens bewegen, Ellen, haal je neus uit dat boek.

Je hebt de bel niet gehoord zeker?” Ellen schudt verlegen nee.

De juf klapt in de handen en roept “Wel, wat staan jullie daar te doen? Weten jullie de weg niet naar de kleedkamers?

We hebben maar een uur turnles, we gaan niet slenteren! Binnen 5 minuten wil ik iedereen hier in sportkledij.” Ze blaast op haar fluitje en de leerlingen stuiven weg. Ellen sjokt er achteraan.

Er worden twee teams gevormd, één voor één worden namen afgeroepen, tot Ellen over blijft. 

Sophie vraagt of ze haar boek vergeten is. De kliek lacht. Cindy bemoeit zich “natuurlijk heeft ze haar boek niet bij, met haar boek kan ze niet basketten.

” Sophie proest “er zonder ook niet” en krijgt de lachers op haar hand.

Na de turnles kleden de meisjes zich om. Ellen glipt met haar boek de toiletten in. Net als de raaf bij de elfenkoning aan komt wordt er op haar deur gebonsd.

Cindy roept “Ellen, de les gaat beginnen.” Zuchtend neemt Ellen toiletpapier, en doet een vreselijke ontdekking. Ze bloedt. Voor het eerst. “Shit” sist ze.

Cindy draait zich om, en ziet Ellen door de transparant geworden deur heen. Het lijkt wel of het bloed op haar vingers hangt. Je ziet haar handen door het toiletpapier. “Wacht, ik kom terug!” 

Sophie komt binnen en ziet Ellen.

Ze stormt terug naar buiten en roept “kijk, hebben jullie het gezien?

” Cindy zucht, gaat de toiletten binnen en steekt een maandverband onder de deur van Ellen “hier, en trek je niets aan van de anderen, wacht tot het bij hen zo ver is.”

Ellen neemt het maandverband verbouwereerd aan. “Hoe wist jij…?”

“Kom, doe voort, ik ga naar de les, ik wil niet te laat zijn.” roept Cindy, terwijl ze vertrekt.

Het duurt even voor Ellen snapt hoe het ding in haar broekje past.

Met al dat gesukkel komt ze te laat in de les. Iedereen zit al aan zijn bank. De leerkracht geeft Ellen een uitbrander.

Als ze bij de bank van Sophie passeert sist die : “Nu opletten dat je niet zwanger geraakt. Ah, dat is waar, dat kun je niet alleen.” De meiden rond haar giechelen, Cindy’s mond valt open.

De leerkracht roept: “Meisjes, hou jullie commentaar voor uzelf, Ellen weet dat ze te laat is, ga zitten Ellen, en iedereen terug bij de les. Kom.”

Konden de ogen van Ellen doden, dan was Cindy er aan. “Hoe durft ze,” denkt Ellen, “zomaar alles aan de anderen vertellen.”

Na de les pakt ze haar spullen en wacht Cindy op. Als ze voorbij komt geeft ze haar een duw.

“He! Hoe wist je dat ik een maandverband nodig had? En waarom zeg je dat tegen iedereen? Denk je dat ik het leuk vind als iedereen met me lacht?”

Cindy kijkt haar verward aan. “Wat bedoel je? Ik heb niets gezegd. Ze hebben het gezien.”

Verbaasd kijkt Ellen haar aan. “Hoezo, gezien? Niemand kon me zien! Ik zat op het toilet!”

Cindy blijft Ellen heel strak aankijken. “Doe niet gek. Iedereen ziet jou altijd.”

Ellen staart Cindy aan. Cindy herhaalt: “Doe niet gek. Je weet dat iedereen jou altijd ziet.” 

Ellen schudt haar hoofd. Cindy begint te blozen, en kijkt snel om zich heen, alsof ze bang is om betrapt te worden tijdens dit gesprek.

“Ellen, ik dacht dat jij dat wist, maar iedereen ziet jou, door alles heen, jij bent altijd zichtbaar.”

Ellen moet even slikken en vraagt “Dat kan toch niet?”

Cindy haalt haar schouders op. “Ze zeggen dat je ouders onzichtbaar waren. En het is zoals bij wiskunde, als twee negatieven een positief maken.”

Ze krijgt een duw, en vult aan “Ik bedoel niet dat onzichtbaar zijn negatief is, maar als je het verdubbelt heft het zich op!”

Ellen mijmert “Heb ik daarom geen foto van mijn ouders? Weet ik daarom niet hoe ze er uit zagen? En is dat de reden waarom ik nooit mee mocht doen met verstoppertje?”

Cindy lacht: “Verstoppertje met jou is saai! We zien je!”

Ellen grijnst. “Ok. Bewijs het. Jij telt, ik ga me verstoppen.”

Cindy grinnikt, draait zich om en telt, Ellen spurt weg. Maar waar Ellen zich ook verstopt, Cindy vindt haar meteen.

Achter een boom, onder een bed, achter een groep andere meisjes, Cindy draait zich om na het tellen en zegt waar ze Ellen ziet.

Ellen verzint de gekste plekken, klimt in een boom, en boven op een kast. De twee meiden lachen zich te pletter.

Toch begint Ellen zich zorgen te maken als het haar begint te dagen dat het echt waar is.

Cindy merkt op dat het enige wat niet transparant wordt het gouden kettinkje is dat Ellen draagt. Dat gouden kettinkje is de enige herinnering die ze heeft aan haar ouders.

“Daarom heeft die vrachtwagen hen niet gezien” beseft ze ineens.

“Zou alles van goud zichtbaar blijven, of alleen dit omdat het van je moeder was?” vraagt Cindy.

“Ik weet het niet,” zegt Ellen, “ maar juf Nele draagt vaak een gouden armband. Ik ga kijken of ik die kan vinden in haar kamer.”

“Je gaat toch niet zomaar een kamer van een leerkracht doorzoeken?”

“Jawel. Dit is belangrijk, ik wil dit weten.”

Cindy briest “Dat is gekkenwerk. Dan ga je maar alleen.”

Ellen haalt haar schouders op en stapt vastberaden weg, op zoek naar goud.

Voorzichtig sluipt ze door de gang waar de leerkrachten slapen. Ze kijkt om zich heen, en opent de deur van de kamer van juf Nele.

Nog een laatste keer kijkt ze rond in de gang, glipt dan binnen en doet de deur dicht. Ze ademt langzaam uit terwijl ze de kamer rond kijkt, en dan zwaait de deur achter haar open.

“Wat doe jij hier?” hoort ze. Geschrokken draait ze zich om. Het is de juf Anja. Met open mond kijkt Ellen haar aan, maar ze kan geen woord uitbrengen.

“Ellen, dat wordt strafstudie, dat weet je!” Ellen knikt met betraande ogen. “Niet slim van je Ellen, ik was op mijn kamer, hier naast.

” Een traan rolt over haar wang wanneer ze beseft dat de turnleerkracht haar de hele tijd in de gaten hield.

“Ik begrijp het niet, Ellen, heeft iemand je hier toe aan gezet? Ik geloof nooit dat jij zomaar zou inbreken. Denk maar eens goed na over wat je ging doen. Zaterdag om 9u in de strafstudie.

En pak je nu weg.”

Huilend stapt Ellen over de speelplaats. Als Sophie haar ziet lacht ze.

“Betrapt in de gang van de leerkrachten? Gedacht dat niemand je ging zien?” Giechelend verzamelen steeds meer meisjes zich rond Sophie. Ellen stapt door.

Cindy staat haar op te wachten en wil een arm om haar heen slaan, maar Ellen geeft haar een duw. “Gaat het?” vraagt ze.

“Als dat je iets kon schelen was je mee gegaan,” briest Ellen.

Cindy schrikt. “Mee gaan? En betrapt worden? Dat zou slim zijn. Ik ben niet gek. Als je die gouden armband van juf Nele wil testen, vraag het haar!”

Woest draait Ellen zich om, veegt haar tranen weg en beent richting slaapzaal. Daar smijt ze de deur achter zich dicht en duwt een stapelbed voor de deur.

Snel stapelt ze er enkele nachtkastjes op om de deur te barricaderen. Ze gooit er een deken over en gaat op haar bed liggen.

Cindy klopt op de deur “Ellen. Waarom doe je dit? Kom naar buiten. Dit is nutteloos.”

“Ga weg!”

Dan bonkt juf Anja op de deur. “Ellen, doe die deur open.”

Ellen reageert niet.

“Ellen, ik ga de directeur verwittigen, dat begrijp je toch? Doe open. Ik begrijp dat je overstuur bent, maar dit lost niets op.”

Met een zucht draait de leerkracht zich naar Cindy. “We laten haar afkoelen en ik bespreek met de directeur hoe we het verder aanpakken.” Cindy knikt, en vertrekt terug naar de speelplaats.

Plots komt Sophie er aan, met haar kliek. Ze gaan voor de deur staan, en Sophie roept: “Kijk, Ellen ligt op haar bed.” Zuchtend draait Ellen zich om, met haar rug naar de deur.

“En nu draait ze zich om, met haar rug naar de deur.” Iedereen giechelt.

Sophie gaat verder: “Ze wou even verdwijnen.” Een lachsalvo. 

Tranen rollen over Ellens wangen. Dat zien de meiden niet, zo lang ze met haar rug naar de deur ligt.

Plots roept juf Anja: “Wat is hier aan de hand?”

De meisjes beginnen door elkaar te praten, over het feit dat de deur dicht is, dat ze niet binnen kunnen.

“Er moet nu niemand in de slaapzaal zijn, ik wil hier niemand zien staan, en als ik nog iemand betrap mag die zaterdag ook in de strafstudie komen zitten.” buldert de leerkracht.

De meiden stuiven weg. Het gegiechel klinkt ineens heel nerveus.

Cindy komt dichterbij. De leerkracht knikt haar bemoedigend toe. 

“Ellen?

Stories We Think You'll Love 💕

Get The App

App Store
COMMENTS (1)
SHOUTOUTS (0)